In de krijgraadszitting van vandaag, 27 januari 2012, verschijnen belangrijke kopstukken in de zaak  over de decembermoorden in 1982.

Daaronder twee verdachten:

-        Imro Themen, een van de weinige niet-militairen betrokken bij de staatsgreep in 1980 en, samen met 24 anderen, verdacht van betrokkenheid bij de decembermoorden.

-        Errol Alibux, de eerste premier na de decembermoorden en volgens ooggetuigen ook aanwezig dij de decembermoorden

Een derde verdachte, Roy Esaias, zou zijn dagvaarding niet hebben ontvangen en dus niet komen opdagen.

Imro Themen verlaat de krijgsraad

Errol Alibux, huidig adviseur van president Bouterse

Daarnaast zijn er nog in het oog springende getuigen:

-        Jim Hok, de huidige minister van Natuurlijke Hulpbronnen

-        Chandra van Binnendijk, publiciste en voormalig collega van een van de slachtoffers van de decembermoorden Lesley Rahman.

Beide getuigen zijn opgeroepen als getuige decharge voor Imro Themen. Imro Themen zou met van Binnendijk zijn nagegaan of Rahman, een paar dagen voor 8 december nog wel op het adres woonde dat bij beide bekend was. Tenminste zo had de zus van Rahman al eerder getuigd. Binnendijk ontkent het en ontkent ook Imro Themen goed te kennen. Verder wordt het getuigenis een aaneenschakeling van ontkenningen van betrokkenheid en minimalisering van de contacten die beiden met elkaar zouden gehad hebben voor en na de decembermoorden. Maar aangezien hij als lid van de PALU (Progressieve Arbeiders en Landbouw Unie) was hij belast met het censureren van de media.

Jim Hok is opgeroepen omdat hij volgens de zus van Rahman, Joyce, haar broer meermaals zou hebben gewaarschuwd op te passen met zijn publicaties. Rahman wuift de beschuldiging weg en minimaliseert zijn bekendheid met Rahman en stelt dat hij een dergelijke waarschuwing niet op die wijze heeft uitgesproken. Rahman zou niet meer dan een oude schoolvriend zijn geweest die hij enkel nog zag tijdens zijn vakantie in Suriname terwijl hij studeerde aan de universiteit van Wageningen. Ook de beschuldiging van Joyce als zou Jim Hok een wapendepot hebben gehad veegt hij van tafel.

De president van de rechtbank leest diverse verklaringen voor om te toetsen hoe getuigen en verdachten hier op repliceren. Het proces sleept zich voort en wordt vooral gehinderd door een slechte geluidsinstallatie waardoor de voorzitter moeilijk verstaanbaar is. Het wordt nog erger als een hevige regenbui de president haast overstemt.

Doordat de airco de ruimte in een koelkast omvormt, trek ik naar de perszaal, in de hoop et proces daar beter te kunnen volgen. Het geluid is er al niks beter.

Hier vielen de vijftien slachtoffers van de decembermoorden in Suriname

Het verhoor van Errol Alibux levert ook al erg weinig op. De 5 getuigenissen die zijn aanwezigheid in Fort Zeelandia ontkent hij gewoon categoriek omdat hij in de maanden geen contact zou gehad hebben met Bouterse of diens omgeving. Alibux maakt zich uiteindelijk boos omdat de beschuldigingen, de nationale en internationale druk in de maanden na de decembermoorden voor hem en zijn gezin ondraaglijk waren. Gelukkig hadden ze het gebed nog. In de perszaal wordt even groen gelachen.

De auditeur laat amper van zich horen, tot hij verder informeert naar de rol van Alibux voor en na de gebeurtenissen als adviseur van Bouterse. Alibux ontkent een officieel adviseur geweest te zijn en de contacten met Bouterse te hebben beperkt tot occasionele politieke gesprekken.  Hij besluit met de mededeling dat hij nu wel officieel is aangesteld als adviseur van de president. Meer informatie hierover vind je bij: http://www.rnw.nl/suriname/article/regering-bouterse-royaal-voor-adviseurs

De zitting loopt op zijn eind en ik ga alvast naar buiten. Op het terras zit Imro Themen voor zich uit te staren. Even later komt Errol Alibux bij hem staan. Beiden zijn in een conversatie verwikkeld wanneer ook Chandra van Binnendijk zich bij hen voegt.  Schouderklopjes wisselend en glimlachend nemen ze van elkaar afscheid. Vreemd om mensen zo innig met elkaar te zien omgaan als ze even daarvoor nog beweerden elkaar amper te kennen.

De slachtoffers van de december moorden in 1982 zijn nog niet vergeten in Suriname

Televisie kijken is hier toch wel een aparte belevenis. Gisteravond zag ik een Engelstalige film met Zweedse ondertitels en een Amerikaanse film met Spaanse ondertiteling. Nu zit ik naar een Western te kijken met een wel heel rare ondertiteling: reclame van de kwaliteitsslager, onderaan rechts. Het wordt nog leuker wanneer er de laatste aanbiedingen van de slager onder in beeld verschijnen. De Kwaliteitsslager die even de weekaanbiedingen in een scrawl onder in beeld laat zetten. Goed om te weten dat de Chinese lappen deze week in de aanbieding zijn. En om zeker te zijn dat je het niet mist, komt die tekst elke vijf minuten langs.

Hier hebben zenders niet alleen reclameblokken maar continue-reklame in beeld. Adres en telefoonnummer in beeld, zodat je het toch zeker wel zal vinden. Het is toch boeiend om tijdens een film te vernemen dat er morgen om 19:00 een live verslag is van de opening van een nieuwe winkel. Maar het ergste wat je hier kan tegenkomen zijn de ambtenaren van ministeries die een half uur lang voorlichting geven over de nieuwe ziekenfondskaart. Wat bij ons in korte spotjes wordt gegoten, wordt hier breed uitgemeten tot in detail. Je kan natuurlijk ook beweren dat het een schitterende dienstverlening is, maar dan moet je er wel zeker van zijn dat iedereen kijkt, om 16.00.

De voorlichtster van het ministerie van gezondheid heeft dan gelukkig nog een “natuurlijke” manier van presenteren, alsof ze haar natuurlijke habitat, het loket, niet verlaten heeft. Ze vertelt stap voor stap hoe je die nieuwe kaart moet ophalen, en niet betalen met cash geld, maar met een pinkaart.

Het ergste is echter wel de presentatie van het STVS-nieuws, de staatszender. De “presentatoren” komen een 10 minuten voor uitzending aan en gaan onvoorbereid teksten voorlezen, waarvan ze blijkbaar de helft niet begrijpen, om de haverklap is er dan ook een verspreking en wordt een zin helemaal opnieuw gelezen. De studio is dan wel uitgerust met tekstspiegels voor de camera, maar die worden duidelijk niet gebruikt. Mochten de “presentatoren” dan nog enigszins interesse tonen in het nieuws, dan was het misschien nog te pruimen, hoewel,… Het is wel de saaiste, minst betrokken presentatie die ik ooit gezien heb.

SVTS zendt inmiddels een natuurdocumentaire uit over de Venusplant. Onderaan staat de reclame voor slagerij Stolk, met adres en telefoonnummer, gevolgd door die voor de Stichting Milienda Thuiszorg. Het lijkt wel of ze de hele gele gids onder in beeld uitzenden.

Het lesprogramma dat ik voor de FHJ (Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg) nu al voor het vijfde jaar organiseer, is alweer vijf weken bezig en dat betekent dat ik met een groep studenten in het buitenland ben. Dit jaar in Suriname en met enkel vrouwelijke studenten. Heel vreemd dat er dit jaar geen jonge mannen het project volgen.

Met 14 jonge dames op stap is niet zo makkelijk. Het is geen enkel moment stil, er wordt constant gespraat en meestal ook door elkaar gepraat. Een echt kippenhok dus. Er staat soms echt niets anders op dan een keer wat luider te roepen dat wanneer ik aan het woord ben, iedereen luistert. Het lukt redelijk, tenminste als ik het na 30 seconden nog een keer herhaal.

Daartegenover staat wel dat het, ook op journalistiek gebied,  een erg actieve groep is. Hier gaan zeker leuke producties uitkomen. De studenten houden zelf ook een blog bij: http://fhjbuitenland.wordpress.com/ . Daar plaatsen ze hun ervaringen. Op mijn site ga ik er de highlights uithalen en er korte verhalen over maken met een paar foto’s.

Aangekomen

Hoewel het toestel bijna met een uur vertraging is vertrokken komen we redelijk op tijd aan. We hebben twee busjes en een auto nodig om naar onze logeeradressen gebracht te worden. De televisiegroep zit in de St Josephstraat, de schrijvende pers groep in de Berliozstraat. Jammer genoeg liggen de adressen vrij ver uit elkaar We kunnen niet even te voet bij elkaar op bezoek. Beide accommodaties overtreffen de verwachtingen. Dit is veruit de beste locatie die ik in de voorbije jaren heb gehad. De studenten hebben allemaal hun eigen kamer, ik mijn eigen “woninkje”, net naast het studentenverblijf. Op die manier hebben we allemaal toch wat privacy, maar kunnen we ook bij elkaar op bezoek.

Een eerste kennismaking met het land

De eerste dagen staan altijd in het teken van een kennismaking met de stad en het land. Dit jaar heeft een oud-studente, Anoek Hofkens, een programma opgesteld waarbij we de eerste drie dagen gaan dolfijnen spotten, oude plantages verkennen en de staatstelevisie, de krant de Ware Tijd en het maandblad Parbode bezoeken. Daarna trekken we twee dagen het binnenland in om er dorpjes van de Marrons te bezoeken, afstammelingen van de oorspronkelijke slaven die op de plantages werkten.

Dolfijnen spotten

In de samenloop van de Suriname- en de Commewijnerivier in Paramaribo organiseert men voor toeristen boottochtjes om de roze tuimelaar te spotten. Een leuke uitstap, met daarna een wandeling door de plantages. Op de kade worden we welkom geheten door Hendrik, van Surinaamse afkomst, maar na dertig jaar in Nederland gewoond te hebben is hij teruggekeerd naar Suriname en gidst deze plantagetour.

We varen de rivier af in de richting van de monding. Het zou een goed moment moeten zijn want het is vloed en dan komen de tuimelaars naar de samenvloeiing van de rivieren. Soms varen we snel, soms langzaam, in de hoop dat er een tuimelaartje letterlijk de kop op steekt. In eerste instantie lijkt het niets te worden, maar zowel voor de wandeling tussen de plantages als erna zien we tientallen kleine roze (op de buik dan) dolfijnen. Soms drie tegelijk. Een grappig zicht. Ze lijken net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen. Een aantal van de studenten en ikzelf probeert foto’s te maken, maar dat valt echt niet mee. Zodra je ze ziet ben je al te laat. Je moet echt het geluk hebben om ze recht voor je lens te krijgen en meteen af te kunnen drukken. En waar ze in eerste instantie ver bij de boot vandaan blijven, komen ze meer en meer dichterbij. Het levert een mooie reeks foto’s op.

Plantage werk en rust

Na de eerste sessie dolfijn spotten, meren we aan bij de plantage Werk en Rust. Hendrik, de gids, kent de hele geschiedenis en vooral de recente. Een Nederlander, Armand van Alen, verliefd geworden op Suriname heeft 8 oude plantages opgekocht in 1979, de bewoners de mogelijkheid gelaten om te blijven en voor hem te werken. De meesten zijn gebleven en onderhouden nu een plantage met meer dan 7000 vleeskoeien, een viskwekerij, een plantenrijkdom waar je van achterover valt en ook nog een garnaalkwekerij. Het is een idyllisch plekje met grachten, kleine, goed onderhouden huisjes, palmbomen.

Oorspronkelijk was het een koffieplantage die in 1750 is aangelegd door de toenmalige gouverneur van Suriname Wigbold Cormmelin.  Een koffiemoederboom is nog een laatste getuige uit die tijd.

Ik verbaas me over de enorme flora- en faunakennis van Hendrik.Maar die verbazing zal ik nog meer krijgen.

Een van de medewerkers van van Alen, heeft een kleine toeristische attractie. Hij houdt een paar schildpadden, cavia’s en een jonge kaaiman. De studenten mogen een voor een op de foto met het jonge dier. Ik wandel ondertussen rustig verder en geniet van de natuur.

STVS de Surinaamse Staatstelevisie

We rijden door Paramaribo en zien de journalistieke onderwerpen gewoon voorbij glijden. Een centrum voor dak- en thuislozen had ik hier niet verwacht, net zo min als een synagoge aanpalend aan een moskee. Het is een ongewoon zicht, net als een psychiatrische instelling die ligt naast de gebouwen van STVS. De binnenpleinen staan vol schotelantennes, sommige wel erg verroest, hetgeen niet verwonderlijk is in een dergelijk vochtig klimaat. We worden ontvangen door Roy Young a Fat. Hij vraagt meteen een van zijn medewerksters om ons een rondleiding te geven. Op haar vraag wat we willen zien is het antwoord van de studenten heel simpel en terecht: alles. Ze leidt ons rond op de nieuwsredactie, niet meer dan een 6-tal medewerkers zijn er aanwezig. Ze toont ons de nieuwsstudio die wordt gebruikt voor het nieuws EN de lotto-uitslagen en de studio voor het live-programma op maandag. Het is echt wel improviseren geblazen met de weinige middelen die ze hebben. Ze schromen dan ook niet om tal van programma’s van andere zenders als BBC en CNN klakkeloos over te nemen van het internet. Roy is erg open: hij heeft hulp nodig. Hij is ontevreden over de nieuwspresentatoren  die het nieuws voorlezen in plaats van te presenteren.  Later die avond zie ik de uitzending. Ik kan hem geen ongelijk geven. Hier is nog veel werk aan de winkel, niet alleen voor de presentatoren, maar ook voor de redacteuren. De omroep heeft meer weg van een lokale dan nationale zender. Maar wat wil je ook met een bevolking van slechts 500.000 inwoners. Een feit dat ik nog steeds niet kan vatten. Het land is immers 6 keer groter dan België. Dan is de spoeling wel erg dun en mag je ook verwachten dat iedereen die ook maar ergens iets met journalistiek te maken heeft, elkaar kent. In dergelijke omstandigheden kom je dan niet veel verder met nieuwsuitzendingen met een erg lokaal tintje: persconferentie hier, opening van een winkel daar en elders een 60-jarig huwelijk, een toespraak van een minister… En als je die kleine onderwerpen niet brengt, zal je daar zeker op aangesproken worden. Roy kan wat hulp gebruiken om er iets van te maken. En, omdat iedereen iedereen kent, wordt kritische verslaggeving meteen omgezet in informatiestops.

Voor de financiering staat de zender ook zelf in en dus wordt er een deel van de inkomhall gerenoveerd om er een marketingafdeling te huisvesten. Via die marketingafdeling moeten de nodige reclame-inkomsten vergaard worden om de informatieve programma’s te financieren. Maar elke journalist weet dan al dat je tegen de nodige ethische problemen gaat aanlopen.

De Ware Tijd en de Parbode

Een van de belangrijkste kranten in Suriname is de Ware Tijd. De redactie heeft haar lokalen net achter de synagoge, waar binnenkort de joodse graven geruimd gaan worden. Een topic waar ze al lang over schrijven, want het is tegen de traditie in het Joodse geloof. Julien Peneux is de adjunct-hoofdredacteur. Hij geeft een korte uitleg over de krant, de oplage, 20.000 per dag, en stelt de collega’s aan ons voor die vervolgens met groepjes studenten in discussie gaan over de onderwerpen die de studenten willen behandelen. De belangrijkste vraag daarbij is natuurlijk of de Surinaamse journalisten hen willen helpen door contacten door te geven die behulpzaam kunnen zijn bij de productie. Ik hoop dat het wellicht moeilijkste onderwerp, prostitutie bij de goudmijnen, hierdoor gerealiseerd kan worden. De eerste reactie is in ieder geval al positief. De combinatie van een Surinaamse, mannelijke, journalist en een jonge Nederlandse, vrouwelijke journaliste zou wel eens een goede mix kunnen zijn om het onderwerp te realiseren. Het zijn boeiende groepsgesprekken die de studenten ook motiveren.

Meteen na het gesprek trekken we naar de Parbode, wellicht het meest kritische persorgaan in Suriname. Niet verwonderlijk als je weet dat de meeste medewerkers of Nederlander zijn of in Nederland gewoond en gewerkt hebben. De studenten zijn erg alert, wellicht ook door de gesprekken bij de De Ware Tijd, ze staan scherp en vragen Iwan Brave en zijn collega’s het hemd van het lijf. Niet over hun onderwerpen, maar over de werkwijze, hun kritische zin, de verhouding tot politici en de gevaren van het vak in Suriname. De introductie van Iwan was immers ook begonnen met de mededeling dat een van zijn collega’s al drie keer in elkaar geslagen was. De opmerkelijke uitsmijter was wel dat de huidige hoofdredacteur een carrière switch maakte na een jaar hoofdredacteurschap naar … de Ware Tijd. Ze wilde terug gaan schrijven over culturele onderwerpen, haar “dada”.

Dan Ta Bai, het paradijs

Eind van de middag vertrekken we naar Dan Ta Bai, 200 kilometer ten zuiden van Paramaribo.

Een afgeladen bus met koelboxen vol eten en drinken, alle studenten en de gidsen Jan van Swaaij en Shafir Bianchi. Jan heeft ook zijn 3 jarig dochtertje Zoe bij en zijn vriendin Jennifer, die voor de maaltijden gaat zorgen. Het is een lange rit en het landschap doet vaak denken aan de weg door het natuurpark in Rwanda, heel apart om die herinneringen te hebben terwijl je naar iets nieuws trekt.  Het verandert snel wanneer we bij de bauxietwinning aankomen.

Economische ontwikkelingen

Een gedrocht van een fabriek die zijn toxische stoffen over het land uitstort en voor de vrachtwagens die af en aanrijden met bauxiet moet elke andere weggebruiker voor wijken. Bauxiet heeft altijd voorrang. Naast de weg liggen twee elektriciteitscentrales, een grote voor het bedrijf en een wel heel kleintje voor Paramaribo. Een typisch voorbeeld van de wijze waarop multinationals zich gedragen in ontwikkelingslanden. Verder langs de weg komen we geregeld illegale goudmijntjes tegen. De legale speler in Suriname is een Canadees bedrijf, Iamgold, , die betalen de regering 5% van de winst die ze maken en zadelen het land op met een enorme pollutie. Wie die ecologisch ramp gaat moeten betalen laat zich raden. De regering overweegt een tweede mijnconcessie uit te reiken of zelf een concessie uit te baten. Wat het wordt is nog niet duidelijk, hoewel je niet kan verwachten dat er voldoende expertise is onder een dusdanig kleine bevolking.

Voor de kust wordt er nu naarstig gezocht naar olie. Volgens de Nederlandse ambassadeur, Aart Jacobi, zou dat nog wel eens heel succesvol kunnen  zijn. Mits goede concessieafspraken zou dat wel eens een dusdanige boost voor de economie kunnen worden dat Suriname het “Koeweit” van de Caraïben kan worden.  En dat zou dan weer een enorme immigratie kunnen betekenen van arbeidskrachten. Maar dat kennen ze al heel hun geschiedenis. De Surinaamse samenleving is immers een smeltkroes van bevolkingsgroepen: Marrons, buru’s (de oorspronkelijke Nederlandse kolonisten), Hindoestani, ….

Dan Ta Bai

Op de site (http://www.dantabai.com/) omschrijven ze het als volgt: Dan Ta Bai dat betekent letterlijk: “geruis van de stroomversnelling”. Het oord ligt ten zuiden van het Brokopondo stuwmeer, op ongeveer 175 kilometer van Paramaribo. Gelegen aan de Boven Suriname rivier die in het Brokopondo stuwmeer uitkomt. De rivier ontvangt het water van de regen en in de verschillende seizoenen kan het verschil in waterstand 6 meter zijn!

Het is al ver voorbij 7 uur wanneer we er aankomen en het is al schemerduister. We zien nog net genoeg om toch een indruk te krijgen van de “kampplaats”. In de verte horen we het geruis van de stroomversnelling. Zien doen we die niet meer.

Een aantal studenten gaat in hangmatten slapen, weliswaar overdekt, maar verder helemaal in de open lucht. Anderen en ik ook in een gewoon bed, met klamboe. Telkens wanneer er een lamp wordt aangestoken komt er een immense vlucht vliegjes op af. Heel vervelend en dus wordt het installeren op de slaapplaats met zo weinig mogelijk licht gedaan. Ondertussen is Sharif en Jennifer al begonnen met de barbecue: natuurlijk kip, want dat is veruit het meest gegeten vlees hier in Suriname. Het is een leuke avond, Sharif had tijdens de busreis al laten zien dat hij niet alleen een bekwame gids is maar ook entertainer.

Saramaccaners

De volgende dag trekken we in een korjaal naar de dorpen van de Marrons. De hele groep past maar net in 1 bootje. Bij de eerste stroomversnelling moeten we er al uit omdat we over de rotsen naar de andere kant moeten. De korjaal vaart apart langs een ondieper en veiliger stuk tot aan de andere kant van de stroomversnelling. Iets verderop hebben we pech. De schroef draait dol en dus is er geen kracht genoeg om de boot te besturen. Ali, die vooraan op de boot zit en aanwijzingen geeft haalt zijn gsm boven om een andere schroef te laten komen. Een half uur later gaan we weer op weg. Langs de oever liggen verscheidene dorpen. Hier en daar staat een vrouw de afwas te doen in de rivier, halfnaakt. Als ze ons zien aankomen slaan ze snel een doek om zich heen.

Aan de ingang van elk dorp is een poort met hangende palmbladeren (Azanpau), die moet voorkomen dat we onze eigen boze geesten mee het dorp innemen. Ali komt uit een van de dorpen: Bekiodondre. Omdat de dorpen in het regenwoud liggen vind je er tal van medicinale planten. Ali kent ze niet alleen allemaal, hij weet ook welke kwalen er mee genezen kunnen worden. Het hele dorp blijkt een volledig apotheek te zijn. In de dorpen van de Saramaccaners tref je naast de huizen ook een vergaderzaal, een offerplaats, ook weer afgeboord met hangende palmbladeren en een hut waar de vrouwen maandelijks een paar dagen doorbrengen. Jennifer die ook uit van deze dorpen komt gaat met een hele bundel kruiden weer mee terug naar Dan Ta Bai.

Later op de middag gaan een aantal studenten met instructeur Donald een kabelparcours afleggen, dat over de rivier gespannen is.

De eerste brief die ik uit zijn archief haal is gericht aan de Hoogedelgestrenge Heer D.G.E. Middelburg, Consul-Generaal der Nederlanden, van Rijswijcklaan 154 in Antwerpen. Alleen al de aanhef van de brief geeft zo duidelijk weer hoe anders de relaties tussen mensen waren. De brief is een bevestiging van een aankoop die de consul-generaal gedaan heeft op de tentoonstelling in Baarle-Nassau eind 1951, begin 1952. De tekst:
“Op de tentoonstelling, gehouden in de “SPAANSE BRABANDER” van 22 Dec. 1951 tot 4 Jan. 1952, werd door UEd. aangekocht:
een in Breuvilliers gehakt beeld, voorstellende St. Joseph, knielend, waarbij beschermend het kind Jezus tegen zich aanleunend.
hoogte 80 cm. op rond voetstuk van 80 cm omvang.
Mijn Ereloon bedraagt voor deze figuur: drie duizend vijf honderd franken. 3500 Fr., hetwelk bedrag door Ued bij aankoop werd voldaan.
de Beeldhouwer,
De handtekening van Alois.”

Een schitterend archiefstuk verwijzend naar een tentoonstelling waar ook nog recensies van bestaan. Opmerkelijk is ook de hoofding van de brief:
ALOIS VAN GOOL
BEELDHOUWER
BAARLE-HERTOG.
Opmerkelijk omdat ik ook al enveloppen ben tegen gekomen die zo geadresseerd waren en blijkbaar ook aankwamen. Geen straatnaam of huisnummer was in die tijd blijkbaar nodig om ter bestemming te geraken.

Een foto van het beeld van Sint Joseph staat in een krantenartikel afgebeeld. En uit dat artikel blijkt al dat men ook toen de situatie in Baarle niet echt begreep. De journalist G.S. schrijft dat de “Brabantse beeldhouwer uit Baarle Nassau in Antwerpen” afkomstig is. “Het behoeft geen verwondering te wekken, dat deze dertigjarige kunstenaar de grens overgaat, als men de grillige grenslijn tussen zijn geboorteplaats en Baarle-Hertog, dus België, kent en zijn nauwe binding daardoor met onze Zuiderburen.” Dus duidelijk een Nederlandse krant, zou je vermoeden. Jammer genoeg kan ik dat niet achterhalen. Verwarrend is het in ieder geval. Gelukkig vond ik de invitatie voor de tentoonstelling met alle gegevens. Het was een dubbeltentoonstelling meet Jan van Giels, een glazenier in de Spaanse Brabander in Antwerpen, aan het Vleminckveld 17. De dichter en kunstcriticus Leo Boekraad deed de opening op zondag 22 december om 16.00 uur.

NGOs & youth organizations prepare to launch demonstrations tomorrow called “Day of anger to reform the system”, but organizers fear penetration of Bathists, and Islamic committee scholars members within crowds to create riots and violence, thus, they set several slogans for the demonstrations away from Islamic attributes like Sadr followers.

It is worth mentioning that secular sides which lost in late elections support demonstrations strongly, they plan to consider demonstrations as the first opposition against Islamic powers which rule the country now, they kept accusing Islamic sides to suppress freedom nationwide.

Amerikaanse vredesactiviste in gesprek met Israëlische soldaat

Een oude vrouw is geen bedreiging en mag passeren

De Israelische patrouille blijft nog even voor de ingang van de Joodse Nederzetting dralen. Twee van hen zetten het plots op een lopen en nog geen drie minuten later komt een patrouille met een gehandboeide Palestijn terug in de richting van de poort. Hij laat zich lijdzaam meevoeren, maar het laat zich raden dat er straks nog klappen zullen vallen wanneer de poort achter hem vergrendeld wordt.

Flippen heeft een half jaar geleden opgetreden in Afghanistan voor de Nederlandse troepen en na vanmiddag weet ik heel zeker dat “onze jongens” daar enorm veel plezier aan gehad moeten hebben. Ik heb in ieder geval genoten vanmiddag in Nijmegen. Soms heb je de indruk dat Thozes en Steven een twee-eiige tweeling zijn. Die kerels zijn op een korte tijd zo op elkaar ingespeeld, schitterend om te zien en te horen.

Morgen spelen ze weer van 14.00 tot 18.00, vier sessies (je moet het maar doen in die hitte), en maar hopen dat ze dan niet door regen en wind weggeblazen worden, want alleen de natuurelementen kunnen deze kerels van HUN podium blazen, maar dat mag natuurlijk niet gebeuren.

Some of the friends got sick today so I was on my own to go to dinner, but of course that is now problem. I had some  nice chicken at Castello’s and afterwards started to walk back instead of taking a cab. But at 500 meters the heat really got to me, I was sweating all over and, because of earlier misfortunes decided to take a cab after all. I had a great idea to rest a bit in the new Rand Mall but when I arrived there I saw the most strange situation. The mall was covered in darkness, people were inside buying stuff, but since they had a power failure it was no use in going up for a nice cappuccino and to get my breath back. So then a cab was quite welcome.

In the coming days I will post more messages, but now I tired. And I have to start packing because tomorrow Ahmad is going to drive me with the “brown Lady” to Erbil and the airport.

CU

Gie

Vanochtend dan toch de Urso Branco gevangenis bezocht. Ik had nooit gedacht dat ons dat zou lukken maar eerder deze week kregen we al snel toestemming, zonder officiele verzoeken of wat dan ook. Dat het niet zo opmerkelijk was, bleek wel bij aankomst. Maar liefst drie lokale televisieploegen waren present om ONS te volgen. Van een propagandastunt gesproken…. En toch, niks werd ons in de weg gelegd om met gedetineerden te spreken of met personeel. En er kwamen ook opmerkelijke uitspraken. Een bewaker die het erg moeilijk had met zijn werk. Vreesde voor aanslagen op hem of zijn familie. Verpleegsters, tenger maar toegewijd, die helemaal geen angst hadden en met vertrouwen gingen werken. Gedetineerden die vrij uit vertelden dat ze gemarteld waren geweest. En ook gedetineerden die elkaar een massage gaven, leerden hoe ze zich moesten ontspannen. Maar het mooiste verhaal kwam van Evangelius, en vrachwagenchauffeur die in een woedeaanval iemand had vermoord. Een minuut van zijn leven bracht hem hier achter de tralies, voor 29 jaar. Maar, ondanks zijn leeftijd van 62, werkt hij elke dag zoveel hij kan. 24 dagen werk levert hem immers een 8 dagen strafvermindering op. Het werd een opmerkelijk en oprecht interview. Een vreemd gesprek ook. Vanavond keek ik het terug en was toch wel geraakt door zijn mimiek en zijn gesticuleren. Heel apart.

Ik ga maar eens pitten, als het lukt met het lawaai van de zoveelste plensbui. Maar je hoort me niet klagen, want wehebben nog gen dag gehad dat we niet, ondanks de hitte, schitterende zaken hebben meegemaakt.

Groeet

Ieder van ons krijgt nog een klein tasje met poster en leaflet EN een ring. Die dragen betekent dat je een alliantie met de indianen sluit. Ze verwacht dan ook dat iedereen de ring zal dragen. Hij past mooi om mijn linkerpink, maar om die nu ook in België of Nederland te dragen, waar niemand de betekenis ervan snapt, …???